Zelf omschrijf ik mijn doeken als ‘Neo-figarologisch’ (Neo alszijnde nieuw, Figaro voor nieuwe visie en het zoeken naar nieuwe middelen).
In 2000 begonnen met experimenten van het afdrukken van handen en gezichten als basis van mijn doeken. Geinspireerd door onderwerpen als emotie, de samenleving, POP en klassieke muziek volgden daar doeken uit met titels als Pride, Het debat, When Doves Cry, De Vuurspuwer en Queen.
Het is geen POP-art en ook geen Abstractie, het is een beeldvorming die in een ieders archetypisch denken voorkomt met veel basiskleuren van emotie.
De methode van werken is gewoon anders, het principe is niet of men nou 'Prince' als voorbeeld van zijn doek neemt of een 'Debat', zodra ze in mijn gedachten zijn en een emotie worden ontsnappen ze het canvas niet. Dat is bij iedere kunstenaar zo. Daarom is de vorming niet het belangrijkste maar het gevoel dat ik iemand erbij wil geven. En als 'Prince' voor iemand een debat wordt vind ik het prachtig.
In de afgelopen jaren heb ik me aan Acryl gehouden en ik vind het goed. Het materiaal is heerlijk, het wast goed af op gezichten, bij mijn technieken wel zo handig, en de kleur blijft net zo fel en doordringend 6 jaar nadat het doek is gevormd.
'De reis wordt gevoerd door het gevoel als je verstand je er iets over zegt en je kunt een woord verwoorden dan is er eenheid.'
